Welkom
Welkom op mijn weblog, Ik zal hier een verslag van mijn reis naar Zuid- en Centraal Amerika (proberen) bij te houden.
Je kunt hier ook reacties plaatsen, maar als je er zeker van wilt zijn dat ik ze ook lees dan kun je mij beter een mailtje sturen.

7 september kwamen we van Huancayo via la Merced aan in Oxapampa.
Oxapampa ligt op 1800 meter hoogte en heeft daardoor een fijn klimaat. Het ligt in de lage Andes tegen het Amazonewoud aan. Het landschap en de huizen zijn hier heel anders dan in de rest van Peru. Dat komt doordat zo`n 150 jaar geleden er 160 duits-oostenrijkse immigranten hier naar toe zijn gegaan (Pozuzo) Naar Pozuzo was toen geen weg en er is zo een eigen gemeenschapje ontstaan. Later toen er een weg is aangelegd zijn er ook vele peruanen op de streek afgekomen, maar de blauwe ogen en de blonde haren zijn hier duidelijk aanwezig.
Verder zijn de huizen hier in een soort tiroler stijl gebouwd.
Het gebied wordt vooral gekenmerkt door veel weilanden en landbouw, waardoor het erg europees aandoet.
8 september hebben we ons een stuk op laten brengen naar een boerderij (of zoiets) waar caña wordt gemaakt. Via een door waterkracht aangedreven pers wordt het sap uit suikerriet geperst, opgevangen en in open vaten bewaard zodat het fermenteerd. Daarna wordt het als jenever opgestookt en heb je alcohol van zo’n 90% Daar wordt weer water en soms een smaakje aan toegevoegd. Een lokale specialiteit is o.a. een mix met honing en kruiden dar Bärenfang wordt genoemd.

Vandaar zijn we teruggelopen naar Oxapampa, waarbij we een aantal koeien in een weiland een bezoekje hebben gebracht, een grot bezocht wat hebben gedronken en uiteindelijk bij een melkfabriek op bezoek zijn gegaan. Hier hebben we de nodige kazen en manga blanco (mix van gekookte melk en gecarameliseerde suiker) gekocht. En ja, wat ik nergens anders in Peru heb gezien was dat er Brie en Camembert werden verkocht. Die heb ik gekocht! Dit was echter wel in 2 dagen op. Errug lekker!!
9 september zijn we naar Pozuzo gegaan.Het plaatsje waar de duits-oostenrijkse immigranten oorspronkelijk zijn gaan wonen.
Pozuzo ligt in een vallei op 800 meter hoogte. Het ligt al in het oerwoud, maar ook hier is het landschap rond het plaatsje europees aandoend, als je echter het bos inloopt, loop je eigenlijk het oerwoud in en vind je vele vlinders en andere insecten.

De temparatuur is erg warm en verder is de lucht erg vochtig.
Als eerste hebben we hier het museum bezocht en kregen we uitleg van Eva, een van de nazaten van de immigranten.
Verder zijn we zijn hier een wandeling wezen maken na eerst een lunch te hebben besteld in een restaurantje met typisch eten van de streek. (ook hier is sinds de aanleg van de weg de meerderheid gewoon peruaans) We werden wat wegwijs gemaakt en de man van het restaurant bleek een oorspronkelijk huis te bezitten dat hij verhuurde aan de Peruaanse Victor.
We moesten om daar te komen over een hangbrug via een pad door het oerwoud en na een stuk lopen werden we blaffend begroet (wel bedreigend) door hond. Deze hond bleek van Victor te zijn die enige tijd later uit de bosjes kwam met wat hout en prikkeldraad. Toen we vertelden van wie we afkomstig waren nam hij ons mee om het huis te bekijken.
Een houten huis van meer dan 100 jaar oud van 4 verdiepingen. Een beetje bouwvallig, maar leuk om er te mogen rondkijken. Daarna zijn we teruggegaan naar het restaurantje en hebben we wiener schnitzel gegeten.
Vervolgens weer een 3 urige tocht terug naar Oxapampa.

In Oxapampa zijn we elke dag twee biertjes wezen drinken in de kroeg van Otto.
Otto vertelde ons dat er nog een plaatsje bestaat 30 kilometer verder dan Pozuzo dat er zo uitziet zoals Pozuzo er 40 jaar uitzag voor de invasie van de ‘gewone’ peruanen.
Misschien voor een volgende trip.
Ik heb er erg genoten, vooral van de vriendelijkheid van de mensen: toch een iets andere mentaliteit.
10 september zijn we met een directe bus teruggegaan naar Lima

31 augustus zijn we van Cusco naar Nasca gegaan. Dit was een lange rit in de nacht.
In nasca werden we overpoeld door mensen die een tour en hotels in de aanbieding hadden. We zijn maar bij iemand in de auto gestapt die ons naar een nieuw hotel bracht. Doch zijn verder niet op zijn aanbod ingegaan van tours en vluchten boven de Nasca lijnen. Zijn aanbod was om voor 55 dollar een vlucht te maken. Dat werd later 50 dollar, maar als je zelf gaat shoppen kom je een stuk lager uit. De laagste prijs was 39 dollar.

1 september werden we al heel vroeg van ons hotel opgehaald en naar het vliegveld gebracht zaten we even later in een Cesna om de Nasca Lijnen te bekijken. Ik had dit 5 jaar eerder al een keer gedaan, toen was het ongeveer stuntvliegen, maar deze piloot was heel relaxed. Ik had me eigennlijk verheugd op een wilde vliegtocht…. Waarschijnlijk had de piloot van 5 jaar geleden zijn dag niet en deed hij toen zijn best om iedereen aan het kotsen te krijgen (wat toen lukte bij 3 van de 5 personen).
Maar ook al was het vliegen vrij rustig, Martha heeft foto’s genomen en ik gefilmd, maar het resultaat was erg matig.
Om 9:30 waren we al weer terug in het hotel en stond er een ontbijtje voor ons klaar. Daarna hebben we de bus naar Ica genomen en zijn we op zoek gegaan naar een hotel in Huacachina. De oase vlakbij Ica in de woestijn. Hier hebben we een nachtje geslapen. Hier is echter mijn camera vastgelopen. In ieder geval is er iets mee aan de hand waardoor hij niet meer werkt. Erg jammer, maar op dit moment van schrijven is de camera waarschijnlijk in nederland zodat ik geen kapotte camera hoef mee te slepen.
In Huacachina hebben we de zandduinen beklommen voor een paar foto’s en zijn we op 2 september tegen het eind van de middag naar Ica gegaan om daar de bus te nemen naar Huancavelica.
Dat werd een lange nachtelijke rit in een niet al te comfortabele bus over een nog slechtere weg.
We kwamen 3 september heel vroeg in de ochtend aan in Huancavelica en zijn eerst een dutje wezen doen in ons hotel. Tegen de middag wat gegeten (soep, aardappels, rijst en een stuk cavia)en daarna zijn we naar het stationnetje gegaan om kaartjes te kopen voor de trein naar Huancayo.
Echter het loket was gesloten en er werd ons verteld dat we morgenvroeg weer kaartjes voor de trein konden kopen. Ik had gelezen dat er een pasd zou zijn naar een verlaten mijnstadje Santa Rosa en het begin van het pad was vlakbij het station. We zijn toen dat pad maar beklommen: 400 meter de hoogte in. Het werd een martelgang (Huancavelica ligt op 3700 meter, naar Santa Rosa was dik over de 4000 meter heen, wat je merkt aan de lucht als je je erg inspant) voor Martha, maar als je al een heel eind op pad bent dan wil je ook niet opgeven.
Het was wel een tocht met mooie uitzichten en landschappen.
Op 4 september zijn we met de trein van Huancavelica naar Huancayo gegaan.
Dit stuk met de trein gaat over smalspoor en het is dan niet echt een comfortabele tocht te noemen want de trein schommelt enorm. Het was wel een hele mooie tocht van zo’n 6 uur.

5 en 6 september zijn we met de locale bus naar een aantal plaatsjes in de omgeving van Huancayo geweest en daarbij ook hele stukken gewandeld.
7 september hebben we een bus naar La Merced genomen. De bedoeling was eventueel in La Merced te blijven (het begin van het oerwoud), maar toen bleek dat Oxapampa met een collectivo (een personenwagen die wacht totdat er vier reizigers zijn) nog 2,5 uur verder was hebben we die na een lunch genomen.
Zo kwamen we 7 september aan in Oxapampa……..

26 augustus zijn we van Puno naar Cusco gegaan.
Cusco is voor de meeste mensen de plaats om vandaar naar de ruines van Machu Picchu te gaan.
Ik heb dat 5 jaar geleden al eens gedaan door de Inca trail te lopen. Aangezien Cusco verder vol zat met toeristen en er op Macchu Picchu niets anders te verwachten was, wilde ik de herinnering van 5 jaar geleden niet bederven. Daarbij komt ook nog eens dat een dagje macchu Picchu 130 dollar kost (aan trein en entreegeld) voor een toerist. Voor Martha zou dat ongeveer 50 dollar zijn als ze met de lokale trein zou meegaan (niet toegangkelijk voor toeristen), maar dan zouden we ook nog een gescheiden moeten reizen.
We zijn daarom maar naar andere ruines geweest: op 27 augustus naar Sacsayhuaman en drie andere ruines gegaan (met een taxi naar de ruine het meest ver weg en terug gelopen)
28 augustus: in Cusco gebleven, en het stadje bekeken.
29 augustus: met de bus naar Pisac. Daarna met 2 andere toeristen een taxi genomen naar de ruines van Pisac en vandaar teruggelopen naar Pisac (een behoorlijke wandeling). Wat Pisac betreft, hier waren niet veel toeristen en dat verbaasde mij omdat de ruines wat mij betreft best wel indrukwekkend waren en daarbij een prachtige wandeling met veel verassingen zoals telkens weer nieuwe ruines. Misschien dat mensen niet de hele route lopen en dé ruine van Pisac misschien wel missen. Een erg grote site en als je helemaal terugloopt naar Pisac loop je nog via verscheidene door de inca’s aangelegde terassen terug.
30 augustus: Salinas en Ollantantambo.
Salinas is een pre-inca site waar een bron met zout water een heleboel terrassen van water voorziet. Dit water verdampt door de zon en er blijft zout achter.
Hier zijn mensen de hele dag bezig om in het water neergeslagen zout te verzamelen en te laten drogen. Salinas is waarschijnlijk niet bij veel mensen bekend, er komen wel toeristen, maar wij hebben er geen gezien, terwijl het op de route naar Ollantantambo ligt. In Ollantantambo heb je een grote incaruine. De ruine zelf is groot maar werkelijk overspoeld door toeristen. Maar haalt het in mijn ogen niet bij de ruines van Pisac, maar is wel makkelijker toegangkelijk.
31 augustus zijn we van Cusco naar Nasca gegaan, een lange busrit in de nacht….

De 19e augustus zijn we teruggekomen van de Colca Canyon tour. De 20e zijn we nog een dagje in Arequipa geweest: een busticket naar Puno gekochtwat rondgelopen, gegeten en tegen de middag nog samen met Sandra op zoek geweest naar een bioscoop. Daar hebben we een film bekeken, ik weet alleen niet meer de titel van de film.
‘s avonds met z’n drieeen lasangna gegeten.
De 21e augustus zijn we met de bus naar Puno gegaan. Je hebt in Peru bussen met twee verdiepingen en als je voorin een plekje weet te bemachtigen boven de chauffeur dan heb je een prachtig uitzicht. Verder heb je lekker de ruimte voor je benen: geen mensen voor je die de rugleuning in slaapstand verstellen.
Ik geloof dat de bustocht zo’n 8 uur duurde, maar op zich valt dat wel mee in een comfortabele bus.
‘s avonds niet veel meer gedaan, alleen nog op zoek gegaan naar een restaurantje en lekker gegeten. Ach ja dat eten is niet super bijzonder, maar van de keuzes wel het beste uitgekozen en aangezien we hier op de gringo-trail (de route die alle toeristen bijna nemen) zitten, zijn er speciale toeristenemenu’s.
De 22 augustus zijn we met een combi (busje voor publiek transport) naar het plaatsje Surquito gegaan. Dat is een klein plaatsje tegen het Titicaca meer met een ‘vruchtbaarheids’tempel.
In het plaatsje was tevens een feest gaande ter ere van een Santa …. In ieder geval een heilige en daar moest op gedronken worden: Iedere familie had minimaal een kratje bier bij zich. Het gevolg was dat er een heleboel mensen op de Plaza, voor de kerk in behoorlijk beschonken toestand rondliepen, dansten. We hebben ook wat bier meegedronken en zijn toen op zoek gegaan naar de tempel. Veel stelde de tempel niet voor, maar binnen 4 muren waren er een heleboel fallusbeelden.

De vraag is alleen of deze echt antiek zijn of dat het een grap van iemand is geweest om toeristen naar dit plaatsje te trekken. Na de tempel zijn we nog naar het Titicacameer gelopen, waar we een paar mensen met een bootje bezig zagen. Het was mogelijk om in een roeibootje een tochtje in de kanalen tussen het riet te maken. We hebben ons heerlijk laten rondroeien.
Terug in Puno hebben we de Titicaca tour geboekt voor de volgende dag.
23 augustus werden we ‘s morgens vroeg om 7 uur opgehaald van ons hotel en naar de haven gebracht waar we met 20 toeristen in bootje werden gepropt. Nou ja het viel eigenlijk wel mee dat proppen, maar als het geregend zou hebben was het wel proppen geweest, nu was er op het achterdek en op het dak ruimte. Als eerste zijn we naar de ‘los Uros’ gegaan. Dat zijn de bekende drijvende eilanden die van riet zijn gemaakt. Op zich bijzonder maar nu wel erg ingesteld op de toeristen en ik vraag mij af hoeveel mensen er daar nu echt wonen. In ieder geval houdt het toerisme wel de traditie in stand want er zijn meer van deze eilanden dan een aantal jaren geleden.
Daarna zijn we verder gegaan naar het eiland Amantani. Hier werden we toegedeeld aan een familie (roulatiesysteem) die ons naar hun zeggen voor 10 sol onderdak moeten bieden en ons 3 maaltijden (lunch, avondeten en ontbijt) moeten verschaffen. 10 sol is omgerekend 2,5 euro. Dit bedrag loopt allemaal via de touroperators en zou niet bekend mogen zijn bij de toeristen.
Na het middageten was er tijd voor een dutje of wat anders en ruim voor zonsondergang moesten we ons verzamelen op een sportveldje vanwaar we naar een van de twee tempels van Amantani zijn gelopen om de zonsondergang te zien. Met de zonsondergan werd het ook al snel erg frisjes (op 4000 meter hoogte) en zijn we terug gegaan naar onze familie die voor ons al bezig was met het avondeten. Over het eten, dit was ongeveer hetzelfde als de lunch, een bord soep, waarvan de bestandelen aardappel en wortel waren, het eten zelf was twee verschillende soorten familie van de aardappel en een schijfje tomaat als groente. Vlees wordt er op het eiland Amantani niet gegeten (alleen bij heel speciale gelegenheden).
Na het eten werden we omgekleed in traditionele dracht van het eiland en moesten we meedoen met de traditionele dansen in een zaaltje bij het sportveld. Dit was op zich erg leuk/vermakelijk.
De volgende dag zijn we vroeg vertrokken naar het eiland Taquille. Hier werden we afgezet en moesten via een pad naar het plaatsjebovenop het eiland lopen. Hier zouden we met ons allen eten, maar aangezien we verwachten dat het eten hetzelfde zou zijn als op Amantani hebben we ons tegoed gedaan aan anticuchos van Alpacca: feitelijk sate van de Alpacca zonder de satesaus.
En inderdaad het eten wat de anderen voorgeschoteld kregen (tegen een veel te hoge prijs) was niet erg bijzonder.
Een weetje over Taquille is dat zowel de mannen als vrouwen kleren dragen (mannen mutsen)waaraan je kan zien of ze vrijgezel zijn of niet.
De 25e augustus zijn we naar de Boliviaanse grens gegaan om in Bolivia wat te eten. Doch alles, maar dan ook bijna alles was zó’n beetje gesloten. We zijn na 20 minuten dan maar weer naar de Peruaanse (Desamperados) kant gegaan om daar wat te eten.

We kwamen daar nog een aantal meisjes in traditionele kleding tegen die perse op de foto wilden. Daar heb ik dankbaar gebruik van gemaakt.
Daarna zijn we via twee kleine plaatsje op de route teruggegaan naar Puno. Dit was met lokaal transport in een combi, waarvan de eerste een werkelijke test was voor je reukvermogen. Echt, wat kunnen mensen van het platteland hier stinken. Martha werd er bijna onwel van. Er zaten duidelijk een paar mannetjes in de combidie zich wellicht maanden niet goed gewassen hadden (zichzelf en hun kleren). Behalve in hotels en huizen van de rijkeren zijn er geen douches te vinden. En als er al een douche is, dan is het water ijzig koud. Dus het is wel voor te stellen dat de mensen hoog in de andes zich niet douchen…………
26 augustus: met de bus naar Cusco

Na Ayacucho ben ik weer een tijdje in Lima geweest om samen met Paola en Martha dagjes af te spreken binnen Lima. Tevens heb ik mijn vlucht van Quito naar Panama met een maand uitgesteld omdat ik met Martha een maandje op reis ga door Peru.
16 Juli stappen we ‘s avonds op de bus naar Arequipa, een trip van 15 uur, maar in een comfortabele bus. In die comfortabele bussen kan zelfs ik slapen. Het zijn bussen met een dubbele verdieping. Als je op tijd boekt kun je een zitplaats bemachtigen boven de chauffeur. Je hebt dan echt een panorama view. Verder heb je op die plaats alle ruimte voor je benen. Je moet er alleen maar niet aan denken dat je een ongelukt krijgt.
Foto:plaatje van mijzelf in Arequipa
In Arequipa zijn we de 17e `s morgens op zoek gegaan naar een hotelletje. Hostal San Augustin in Calle San Augustin wist ik nog van vorige bezoeken aan Arequipa. Doch de prijs was erg gestegen en de service achteruit gegaan. Op de prijs wist ik wel wat af te dingen, maar zonder het te zeggen hadden ze daarvoor het ontbijt geschrapt, wat we dus door berekend kregen en zo alsnog op de eerste gevraagde prijs zaten.
Verder een hoop gezeur met warm water.. Erg jammer om te zien dat een hotelletje van 4 en 5 jaar geleden (toen net nieuw) zo achteruitgegaan is. Nou, het was maar voor een nachtje.
In Arequipa hebben we Sandra, een vriendin van Martha gebeld die hier ook op vakantie was. Zij had voor de 18e al een tour geboekt: De colca Canyon tour, een tour van 2 dagen waarbij op de tweede dag naar een punt gereden zou worden aan de rand van de Colca Canyon waar de Condors dagelijks opstijgen. Dat is meestal, want niet elke dag zijn de Condors te zien. We hadden geluk en hebben er 6 meerdere malen voorbij zien vliegen.
De rest van de tour bestond uit een bezoek aan het plaatsje Chivay op de eerste dag, waar je de middag vrij kon doorbrengen met als optie naar thermale baden in de buurt.
Foto:Sandra en Martha voeren een Lama cocablaadjes
Sandra, Martha en ik hebben besloten het plaatsje te bekijken en gewoon lekker te eten: een Alpacca Biefstuk. Een Alpacca is een soort Lama, maar dan iets kleiner en een iets kortere nek.
´s avonds stond er een traditionele dansvoorstelling op het programma, welliswaar was het de bedoeling dat je op die lokatie ook zou eten. Dat was een erg duur menu voor Peruaanse begrippen, maar verplicht was het niet. Martha voelde zich niet lekker en was gaan slapen en met Sandra ben ik naar de bewuste voorstelling gegaan. Later op de avond was het tevens de bedoeling om mee te dansen. Als je de de ijle lucht op een hoogte van bijna 4000 meter niet gewend bent is dat een hele inspanning en alle mensen van onze groep die er aanwezig waren hebben er aan moeten geloven. Toen de avond aldaar afgelopen was zijn we vervolgens nog naar een discotheekje gegaan.
De tweede dag van de tour was het bezoek aan de Cruz del Condor, het uitzichtpunt om de condors te zien opstijgen vanuit de canyon en een aantal bezoekjes aan een aantal plaatsjes op de route er naartoe. Daarna weer een lange tocht terug naar Arequipa.

Even een algemeen logje tussendoor over Peru.
Het eten:
Het eten in Peru, is zoals je hebt kunnen lezen onder Ayacucho niet bepaald om over naar huis te schrijven. Ik was dan ook blij in Ayacucho hollands te kunnen eten bij Alanya en Peter.
Natuurlijk zijn er ook lekkere dingen om te eten hier zoals Ceviche, Anticuchos, Papas de Huancaina of Lomo Saltado.
Wat mij hier opvalt is dat elke schotel zijn eigen naam heeft, maar de basis van veel schotels hier is rijst en aardappels. De naam van de schotel wordt vervolgens grotendeels bepaald door het stukje vlees wat je er bij krijgt. Wat er in mijn ogen vaak bij ontbreekt is dat het stukje groente dat je in nderland gewend bent er vaak bij ontbreekt. De groente hier zijn vaak wat gebakken of rauwe paarse uienringen. Ik heb het er soms moeilijk mee dat als je met Peruanen eet, dat wanneer zij vol lof over een maaltijd ‘que rico, que rico’ roepen, ik me een beetje onopvallend van loftuigingen onthoud en het er mijne van denk.
Ik heb hier verschillende dingen gegeten die ik echt vies vond, terwijl er in NL niet echt iets is dat ik niet lust. Is mijn of de nederlandse smaak dan zo anders dan in Peru?

Hieronder volgen nog een paar plaatjes met dingen die WEL lekker zijn, zoals
Anticuchos
Anticuchos zijn stukjes hart aan een bamboespiesje geregen en wordt tijdens het BBQ-en of grillen regelmatig ingesmeerd met een marinade. Erg lekker! Wordt vaak geserveerd met een paar plakken (gekookte) aardappel en wat sausjes.

2 Augustus ben ik naar Ayacucho gegaan om Peter en Alanya te bezoeken.
De reis naar Ayacucho was op zich een belevenis op zich, ik had gekozen voor de busmaatschappij CIVA, waar ik tijdens eerdere bezoeken in Peru een goed gevoel over had. Echter dit keer zou de bus om 21:30 vertrekken maar er bleek geen bus te zijn. Er werd omgeroepen dat er een veretraging was van 50 minuten. Toen de bus er nog steeds niet was hoorden we dat de bus problemen had. Er werd daarom een andere bus opgeroepen en dat bleek een iets luxere bus te zijn. Dan denk je dat is toch weer boffen. Met bijna twee uure vertraging dan toch op weg.
In het plaatsje Asia echter, dat ligt vlak bij Canete, hadden we een klapband. Een bandje verwisselen dat is normaal niet zo’n groot oponthoud, alleen bleken de moeren niet mee te werken. Er braken daardoor twee sleutels en met de nieuwsgierige politie is er toen een jact ingezet naar nieuw gereedschap (3 uur ‘s nachts). Het werd al met al een lang oponthoud maar toch zijn we later weer onderweg gegaan en kwam ik iets na 11 uur ‘s morgens aan in Ayacucho.
Met alle oponthoud had ik niet bepaald goed geslapen, dus ben ik direct op zoek gegaan naar een hotelletje. Daar een paar uurtjes bijgeslapen en vervolgens in een internetcafe op zoek gegaan naar het telefoonnummer van Los Cachorros
Na diverse keren proberen leek er niet te worden opgenomen, totdat ik zag dat op bepaalde plaatsen het eerste cijfer (8) was doorgestreept en vervangen door een 3. En voila, gelijk iemand aan de lijn die mij de mobiele nummers doorgaf van Alanya en Peter.
Gebeld, en daarna zat ik bij Peter, Alanya en Selina thuis, die net bezoek hadden van 2 Belgische dames van een ander project met straatkinderen voor een spelletje Kolonisten.
Hieronder een Fotootje van Alanya, Selina en Peter:

De volgende dag ben ik van mijn hotelletje verhuisd naar Peter’s huis en ben daar tot maandagavond gebleven. Een erg gezellige (bijna) week. Ik heb van Ayacucho niet erg veel gezien, maar dat was ook niet nodig omdat ik hier al eerder was geweest. Het was gewoon erg gezellig en een heerlijke hollandse maaltijden. Tja het eten in Peru is niet echt om over naar huis te schrijven, dus was het hier ook van het eten extra genieten.
Alanya en Peter hebben allebei hun eigen projecten.
Voor Alanya is dat het eerder genoemde Los Cachorros en meer informatie is te vinden op de volgende websites: Uitzending van Netwerk TV en op Artikel van de Humanist .
Beide laatste links zijn de moeite waard om even aan te klikken. Het project van Peter is het bouwen van zijn eigen huis, dat in een ver gevorderd stadium is en waar binnenkort een restaurantje zal verschijnen en er een paar gastenverblijven zijn die kunnen worden gehuurd, en nog veel meer plannen als het huis eenmaal af is.

Tja en inmiddels al weer enige dagen terug in Lima, maar daarover schrijf ik binnenkort meer en zoals je ziet staan inmiddels een aantal fotootjes in de logs wat mij de nodige moeite en tijd heeft gekost, ook daarover binnenkort meer.

Het is al weer een tijdje geleden sinds de vorige log.
Eigenlijk had ik tot na de treinreis naar Huancayo niet zo heel veel te melden.
Ik heb in Lima sinds de vorige log voraal dagjes in Lima doorgebracht in een aantal parken waar wat te doen was met leuk gezelschap. Met Martha en Sandra ben ik een paar keer naar La Punta geweest. Hier woont Sandra, maar dit is een soort van schiereilandje dat onder Lima hangt, en waar je frisse zeelucht kan inademen en waar het ook lekker rustig is.
Ik heb daar oa. Fortaleze Real Filippe bezocht, een fort in een soort stervorm, uit de nog spaanse tijd.

Verder is er een net nieuw park aangelegd langs de zee en kun je daar een lekkere wandeling maken.
Tja en we konden het ook niet laten een klein boottochtje te maken, een met een motorbootje en later een met een roeiboot. Hier is geen Gringo te bekennen en hoewel het fort wel in de reisgidsen staat zijn ze volgens mij dit stukje vergeten op te nemen.
Met Paola heeft mij het Parque de amistad laten zien. Dit is een park met allerlei dingen voor kinderen. Maar voor grote mensen ook erg leuk. Ik heb me daar helemaal op de waterfiets uitgeleefd.
Het is jammer dat bijna alle internetcafe´s computers met windows 98 hebben, ik namelijk graag een paar foto´s geupload maar dat gaat dus niet.
De treinreis op 28 juli naar Huancayo was een echte belevenis.
Ik heb die reis vorig jaar bij gebrek aan passagierstreinen vorig jaar bij uitzondering (als journalist) op een goederentrein mogen meemaken. Dit jaar was er een passagierstrein.
Ik ben met Paola op de trein gestapt en naast ons zat een frans meisje Anne en een andere peruaanse dame. Het was al gauw gezellig en aangezien het een heel bijzondere trip is, de hoogste spoorlijn ter wereld, met ontzettend mooie uitzichten ontstond er al heel snel contact met de medereizigers. Om een beetje een idee te krijgen van de treintrip kun je op mijn homepage kijken naar de trip per goederentrein van vorig jaar. Op de Foto hieronder staat het stationnetje Galera, net na het hoogste punt in de tunnel en tevens het hoogste station ter wereld: treinreis met goederentrein van San Bartolome naar la Oroya
De trein maakte verschillende stops waarbij je even uit de trein kon om foto´s te maken in Chosica, San Bartolome, La Oroya en Galera (net na het hoogste punt van de spoorlijn op 4781 meter)
Hieronder nog een plaatje van de trein:

Aangekomen in Huancayo heb ik met 5 anderen een hotelletje gezocht. Die 5 anderen waren allen dames en dar werden natuurlijk de nodige grapjes over gemaakt. Ik belande zo in een hotelkamer met 3 dames. Dezelfde avond hebben we een tour geboekt voor de volgende dag. Een tour naar verschillende plaatsen rondom Huancayo, waarvan ik alle namen niet meer weet. In ieder geval hebben we Jauja en Conception aangedaan. De eerste stop was bij een weverij waar traditionele kleden werden geweven en waar (natuurlijk) allerlerlei artisanias te koop werden aangeboden.
Daarna volgde in een andere plaats een edelsmid, die allerlei dingen in zilver maakte.
Tja, eigenlijk wel een beetje een verkooptruc, waarbij het mij zou verbazen als de touroperator geen commissie zou ontvangen over de verkopen. Maar ja, wat wil je als je een tour van een hele dag boekt voor 3 euro! Goed, daarna volgde een melkfabriek, voor mensen uit Lima iets bijzonders, net als de koeien die langs de wegen te zien waren. Bij de melkfabriek werden wel heerlijke softijsjes verkocht.
Daarna volgde een stop bij een klein meertje waar je met een bootje een tochtje kon maken.
Na de boottocht was het tijd om te eten. Een lokaal gerecht was pachamanca of trucha. Trucha is forel en het was voor de peruanen in de bus een grote teleurstelling om te horen dat de trucha oorspronkelijk uit de VS kwam. Ik heb gekozen voor de Pachamanca, dat zijn verschillende aardappelen en een homp vlees die in een gat in de grond worden gelegd, afgedekt met een laagje aarde en worden gebraden door er een vuurtje boven te stoken. Het ziet er niet zo aantrekkelijk uit, maar was wel lekker.
Als laatste zijn we naar een klooster geweest waar we een rondleiding kregen. Indrukwekkend was de bibliotheek daar. Een echte grote verzameling van oude geschriften vanaf de vroege spaanse tijd in Peru. ‘s avonds zijn we nog een beetje uitgeweest naar een paar cafe’s met live muziek.
De volgende dag zijn de 3 peruaanse dames een andere tour gaan maken en ben ik met paola en Anne de francaise de stad Huancayo gaan verkennen. Eerst zijn we naar de markt gegaan, waar ik een aantal mooie foto`s en een stukje film heb kunnen schieten.

Als ontbijt hebben we daar een enorm grote en lekkere fruitsalade genomen.
De rest van de markt is iets om via de foto’s of video te bekijken: op de vleesafdeling hele koeiekoppen, schalen met koeiehersenen, bakken met darmen of voor de soep hele koeiepoten oh ja en vergeet ik helemaal de koeiemagen. In een andere gan werden allerle dieren zoals cavia’s, konijnen, kippen, ganzen en duiven levend verkocht, terwijl op nog geen meter afstand aan de andere kant hetzelfde in dode vorm werd aangeboden. Mijn stukje vlees komt in ieder geval niet van die markt!
Anne heeft vervolgens een buskaartje naar Huancavelica gekocht en totdat haar bus vertrok zijn we nog naar een park geweest dat uitzag over de stad Huancayo. Daar hebben we een kop koffie gedronken.
Terug in het hotelletje natuurlijk mailadressen uitgewisseld en afscheid genomen van Anne.
Daarna met Paola wat wezen eten en de drie andere dames opgewacht toen deze van hun tour terugkwamen.
De volgende dag moesten we vroeg op voor de terugreis per trein.
Het viel mij op dat er met de trein telkens een auto meereed om bij de onbewaakte spoorwegovergangen het verkeer tegen te houden. Ik heb daarom gevraagd om met die auto mee te mogen zodat ik de trein ook op een andere manier kon filmen. En dat mocht! zo kwam ik bij 2 security functionarissen en een politieagent met een enorm geweer in de auto terecht. Ze waren erg aardig en stopten heel vaak op de juiste plekken om plaatjes te schieten van de trein.
In San Bartolome ben ik weer op de trein gestapt en werd ik met gejuich begroet. Was erg leuk.
Het filmen was natuurlijk opgevallen en ik werd daarna al gauw aangeschoten door een meneer uit brazilie die de directeur bleek te zijn van een Braziliaanse spoorwegmij tot behoud van de stoomtreinen daar. Een onderneming met 30 stoomlocomotieven en 350 kilometer eigen spoor.
Wat de video zou kosten en of ik naar Brazilie wilde komen om daar ook te komen filmen.
Erg leuk om zo begroet te worden en wellicht dat de volgende vakantie naar Brazilie is? Tja, de gedachte speelt ook door mij heen om de huidige route iets te wijzigen en Centraal Amerika te laten voor wat het is en door te gaan naar Brazilie. Ik denk er nog een weekje over na….
Tja en nu zit ik in Lima dit berichtje te tikken. Ik heb vanavond een bus naar Ayacucho waar ik morgenochtend heel vroeg zal aankomen.
Wordt vervolgd………….

Het vorige berichtje kwam uit Quito, en inmiddels zit ik al weer in Lima.

Ik ben maar een nachtje inQuito geweest en heb daar bij elkaar een dag
doorgebracht. Tja, als je ergens al eens bent geweest dan is een stad niet meer
zo interessant. Ik heb overigens een super lekkere steak gegeten in Quito, wat
dat betreft is het wel een uitzondering op veel andere steden, waar het eten
niet zo lekker is. Verder heb ik wat door de stad gewandeld en ben een aantal
uren in een park in het centrum blijven plakken. Een park is ideaal om wat
aanspraak te hebben en dus weer een paar woordjes spaans te leren.
Ik ben met de nachtbus naar de grens van Peru gegaan en eigenlijk viel die
tocht best mee. Wat me wel opviel is dat tegenwoordig ook de beveiliging voor
busreizen anders is geworden. De handbagage wordt doorzocht en als iedereen in
de bus zit wordt er met een videocamera van iedereen een plaatje geschoten.
De tocht zelf heb ik grotendeels slapend doorgebracht en ik ben blij met m´n
mp3 speler die ik als afscheidscadeau bij Horizon heb gekregen. Zo heb ik o.a.
een muziekale begeleiding van Coldplay, Kosheen, Air en 35 nummers van andere
artiesten.
Aangekomen bij de grens voelde ik me gewoon lekker fit en heb toen besloten om
gelijk maar door te gaan naar Lima. Ik heb in Thumbes, 30 km over de grens in
Peru een busticket gekocht bij Ormeno in de business class bus. Mensen die in
Peru zijn geweest kennen deze busmy vast wel, maar hoewel het een comfortabele
bus was, was het niet de ´bus directo´ die onderweg maar een stop zou maken.
Het werden meer stops om ook onderweg extra passagiers op bepaalde plaatsen op
te pikken, want bij vertrek was de bus bijna leeg.
Eigenlijk was dit niet zo heel erg het betekende dat er onderweg ook extra
plaspauzes waren. Er was ook wel een toilet aan boord van de bus, maar daar wil
je niet graag heen als er enkele mensen voor jou zijn geweest.
Het landschap verandert snel als je van het groene Ecuador komt en langs de
kust van Peru wordt alles al heel gauw droog en rij je eigenlijk dorre een
woestijn. Er zijn bepaalde stukken waar wel iedere keer wat mensen wonen die
met irrigatie stukken woestijn hebben omgetoverd tot landbouwland, maar het
blijft eigenlijk een trieste omgeving om te wonen. Ik vraag mij wel af waarom
mensen van daar niet gewoon lekker een groen stuk land zoeken in de andes.
Het laatste stuk tot 200 Km voor Lima heb ik ook weer lekker slapend
doorgebracht. Eigenlijk ben ik daar wel weer verbaasd over want ik ben normaal
helemaal geen slaper in het vliegtuig of bus. In ieder geval stond ik gisteren
om rond 10:00 toch weer behoorlijk fit in Lima.
Ik overnacht nu in hostal ´Macchu Picchu´ in de wijk Brena. Ik ben hier eerder
geweest en Eva die het hostal runt was weer blij mij te zien en er werd mij
meteen een ontbijtje voorgezet. Het is leuk om je zo welkom te voelen.
Ik ben de rest van de dag met Alexander, een duitser in de buurt op stap
geweest en naar zijn favourite cevicheria geweest. Heerlijk gegeten!!!
>>Ceviche is rauwe (inkt)vis, garnalen, schelpdieren, besprenkeld met limoen
(hele sterke kleine citroentjes) die hetzelfde effect hebben als wanneer je vis
kookt (de visfilet wordt wit) verder wat rode ui en aji (de zuidamerikaanse
sambalversie), gepofte mais, zoete aardappel en nog wat ingredienten <<
Alexander gaat morgen terug naar Duitsland en had een soort onderwaterhuis bij
zich voor zijn videocamera. Ja misschien raad je het al, maar dit
onderwaterhuis, een soort van doorzichtige tas met een rondglazen venster is nu
in mijn bezit. Ik vond het erg sympathiek dat ik die tas kon overkopen voor
hetzelfde bedrag als hij er voor had betaald want ik ben er zelf ook naar op
zoek geweest en kon niets vinden. Hoewel dit geen tas is om op grote diepten te
filmen, volgens de bon en handleiding zou dit onderwaterhuis tot minimaal 10
meter diepte kunnen. Er komen hopelijk nog een paar hele mooie video´s aan van
een aantal mooie koraalriffen. Verder kan ik nu ook veilig filmen in een
tropische regenbui. Nou ja in ieder geval hoop ik er nog veel plezier van te
hebben.
Wat er verder op het programma staat in Lima weet ik nog niet.
Ik ga zo Paola en Katty bellen die ik vorige keer heb ontmoet. Cosy van Casa
Marfil, een ander hostal waar ik mee bevriend ben geraakt heb ik gisteravond
bezocht. Ik ga zo mijn gereserveerde tickets voot de trein naar Huancayo
ophalen. Zie ook: http://www.reisverslagen.org/fcca/index.html Ik kreeg jammer genoeg te horen van Michael, een Ierse man die het een
en ander bij de Peruaanse en Ierse spoorwegen betekent, dat deze zich nu niet
helemaal lekker voelt. Het is de vraag of hij de treintrip ook gaat maken. Ziek
zijn en dan het hoogteverschil van bijna 4800 meter ondergaan kan behoorlijk
fout gaan.
Dat zou jammer zijn, want hij was bezig om nog een speciale trip te regelen opeen andere spoorlijn van Huancayo naar Huacavelica, waarbij er deels op de locomotief zou meegereden worden.
Ik hoop maar dat hij snel beter is.